Bakkal Defterinden Kredi Kartı Ekstresine: Eski Mahalle Sıcaklığını Nasıl Kaybettik?

Selamı sabahı kestik: aynı asansördeki yabancılar

Eskiden mahallelerde birinin evinde çorba pişse kokusu komşuya gider, bir tabakta komşuya gönderilirdi ve o tabak asla boş çevrilmezdi. Şimdiki modern sitelerde veya yüksek katlı apartmanlarda ise insanlar aynı asansöre bindiğinde kafasını hemen cep telefonuna gömüyor. Yan dairede kimin oturduğunu, ne iş yaptığını, acısı ya da neşesi olup olmadığını bilmeyen bir kalabalığa dönüştük. ‘Günaydın’ dememek için gözünü kaçıran insanlar haline geldik. İnsan yüzü görmek, iki çift laf etmek adeta bir lüks oldu. Aynı beton bloğun içinde, birbirinin sesini duyarak ama birbirine duvar örerek yaşayan milyonlar var artık. Bu soğukluk, şehir hayatının ruhumuza attığı en büyük kötülük.

1 | 13

Yeni nesil tartışma meydanı: WhatsApp apartman grupları

Yüz yüze bakarken esirgenen iki çift laf, ne hikmetse akıllı telefonlardaki apartman WhatsApp gruplarında destana dönüşüyor. ‘Üst kattan halı silkeleyen kim?, Kapının önüne çöpü kim bıraktı?, Çocuğun gürültüsünden evde duramıyoruz’ mesajları, gecenin bir yarısı ortalığı savaş alanına çeviriyor. Belki de yüz yüze gelsek iki dakikada tatlıya bağlanacak meseleler dijital mesajlar yüzünden komşuları mahkemelik aşamaya getiriyor. Karşılıklı anlayışın yerini ise bitmek bilmeyen klavye delikanlılığı ve tahammülsüzlük kapladı. Gece yarısı gelen bir bildirim sesiyle uykusundan uyanan apartman sakinleri, tanımadıkları komşularına ekrandan nefret kusuyor. Kimse kimsenin yüzüne söyleyemeyeceği ağır sözleri, bu dijital meydanda fütursuzca ve hiç çekinmeden ardı ardına sıralıyor. İnsanların egoları ve tahammülsüzlükleri, telefondaki yazışmalarla adeta bir canavara dönüşüyor. Yönetici aidat gecikmesini gruptan söyleyince, yılların komşuları bir anda birbirine düşman kesiliveriyor. Sonuçta asansörde karşılaşınca kafasını çeviren ama telefonda birbirini yiyen tuhaf bir toplum modeli ortaya çıkıyor.

2 | 13

Ev oturmaları bitti, kafelerde randevulaşma başladı

Hafta içi çat kapı gelen misafirler, balkonda demlenen akşam çayları ve hazırlanan renkli sofralar artık nostalji oldu. Şimdi bir arkadaşla, hatta öz akrabayla bile görüşmek için haftalar öncesinden ‘Ajandama bir bakayım’ diyerek kafelerde randevulaşılıyor. Evimizi birer kutsal kale gibi dış dünyaya kapatıp, misafir ağırlamayı bir zaman kaybı olarak görmeye başladık. Oysa insanı dinlendiren şey lüks kafelerin pahalı kahveleri değil, bir dostun evindeki samimi çay bardağıydı. Kapımızı kilitledikçe yalnızlığımızı çoğalttığımızı ise ne yazık ki çok geç fark edeceğiz.

3 | 13

Düğünlerin bile eski tadı yok

Eskiden düğünler tüm mahallenin imece usulüyle yardımlaştığı, sokaklara masaların kurulduğu, herkesin gerçekten eğlendiği şenliklerdi. Bugün ise düğünler, lüks salonlarda birkaç saat süren, kimsenin kimseyle gerçekten sohbet etmediği mekanik törenlere dönüştü. Hayat pahalılığı işin içine girince, düğün davetiyeleri artık insanlarda neşe değil ‘Eyvah, ne takacağız?’ stresi yaratıyor. Gelin ve damada zarf içinde para teslim edip, pastayı keser kesmez salondan ayrılan davetlilerle düğünlerin de tadı kaçtı. Kimse kimsenin mutluluğuna ortak olmuyor, sadece bir görevi tamamlamış oluyor. Geriye ise içi boşalmış eğlenceler ve zoraki çekilmiş düğün fotoğrafları kalıyor.