Aslında yaptıkları yorumlardan Türkiye’den değil de Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan bahsettiklerini anlıyorsunuz.
Kurdukları cümleler çok basit ve hepsi birbirine benziyor.
En çok duyduğum cümleler şunlar:
"Erdoğan, Yunanistan’ı tehdit ediyor", "Erdoğan, Azerbaycan’a yardım ederek Ermenistan’ın topraklarını (Karabağ demek istiyorlar) işgal etmesini sağladı", "Erdoğan, Afrika’da Fransa’ya karşı Ruslar ve Çinlilerle iş birliği yapıyor", "Erdoğan çok fazla uçak, İHA, silah üretiyor, çok silahlanıyor. Türkiye’nin büyük bir askerî güç olması iyi değil", "Erdoğan güçlendikçe Avrupa Birliği’ni de tehdit ediyor", "Erdoğan, Suriye’de olduğu gibi komşu ülkelerde yönetimleri değiştiriyor", "Erdoğan, İsrail için tehdit olmaya başladı", "Erdoğan, Akdeniz’i tek başına kontrol etmek istiyor".
Fransızlar bu ve benzeri cümleleri kurduktan sonra da "Erdoğan muhaliflerini, rakiplerini hapse atıyor. Hapishaneye göndermediği gazeteci kalmamış" diye devam ediyorlar.
Kimlerin cezaevinde olduğunu bilip bilmediklerini anlamak için konuyu biraz açmalarını istediğimde ise kurdukları sadece 2 cümle var:
1. İstanbul Belediye Başkanını Cumhurbaşkanı seçilmesin diye hapse attı.
2. Tüm gazeteciler cezaevinde.
Yani herhangi bir isim verecek durumda değiller, genelleme yapıp geçiyorlar.
"İstanbul Belediye Başkanının adını biliyor musunuz?" diye sorduğumda ise konuştuğum yüzlerce kişiden, bir milletvekili hariç hiç kimse İmamoğlu diyemedi.
"Cumhurbaşkanı Erdoğan karşısında en güçlü aday Ankara Belediye Başkanı Mansur Yavaş’tır. Onun adını hiç duydunuz mu?" diye sorduğumda ise boş boş yüzüme baktılar.
Senatörler ve milletvekilleri dâhil yüzlerce kişiden birinin bile Mansur Yavaş’ın varlığından haberdar olmamasını çok tuhaf buldum.
Özetle Fransızlar için Türkiye, Erdoğan ve adını bile bilmedikleri, söyleyemedikleri İstanbul Belediye Başkanından ibaret.
Ama Fransa’nın önde gelen kamuoyu araştırma şirketi IFOP’ta tam tersi bir durum var.
Uzun yıllardır IFOP’ta çalışan ve hâlen üst düzey yönetici olan Leclerc, Türkiye’ye ilişkin anketleri önüme serdi.
Leclerc, isimleri Bertrand ve Lea olan 2 IFOP çalışanının Türkiye’yi yakından izlediğini ve farklı şirketlerden edindikleri anket sonuçlarını kaydettiklerini anlattı.
Ayrıca çok uzunca bir süredir Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın en ciddi rakibinin Mansur Yavaş olduğunu bildiklerini söyledi.
Leclerc’e Fransızların, Erdoğan’ın rakibi olarak sadece İstanbul Belediye Başkanını görmelerinin nedenini soruyorum.
Aldığım yanıta çok da şaşırmıyorum çünkü üç aşağı beş yukarı aynı değerlendirmeyi yapmıştım.
Paris’in bir önceki Belediye Başkanı Hidalgo’nun, Ekrem İmamoğlu ile iyi ilişkileri olduğunu hatırlatan Leclerc,şu yorumu yaptı:
Hidalgo sürekli olarak İmamoğlu’nu gündemde tuttu. Onun durumuyla ilgili açıklamalar ve paylaşımları öne çıkardı. Fransız medyası da bunları yayımladı. Fransızlar bu haberlerden, yazılardan beslendi. İmamoğlu ismini akılda tutmak zor olduğu için en kısa ve bilinen tanımlamayı tercih ederek İstanbul Belediye Başkanı sıfatını dillendiriyorlar.
Bu yorum, Fransızların neden basit, benzeri cümleler kurduğunu anlamama yardım etti.
Yani Fransız medyasının basit ve derinliği olmayan dilini kullandıklarını anladım.
Fransa’da Türkiye hakkında gördüğüm manzara özetle şu:
Sosyalistinden cumhuriyetçisine, aşırı sağcısından komünistine, Troçkistinden Yeşiline kadar hemen her kesimde Erdoğan’a karşı nedenini tam olarak açıklayamadıkları bir tepki var. Adını bilmedikleri ya da telaffuz edemedikleri için İstanbul Belediye Başkanı dedikleri İmamoğlu’na da ilgi var.
Kamuoyu araştırmacısı Leclerc’e, Erdoğan ve İmamoğlu’na yönelik bu farklı bakış açılarını da sordum.
Leclerc’den, şu yanıtı aldım:
Fransız kamuoyunda Erdoğan’a yönelik eleştirel yaklaşım ve tepkilerin asıl nedeni özellikle öne çıkarılan baskı, antidemokratik uygulamalar, özgürlükler değil, Türkiye’nin şu an verdiği güçlü görünümden kaynaklanan korkudur. Erdoğan’ın rakibi olduğu için desteklenen İmamoğlu yarın Cumhurbaşkanı olsa ve Türkiye’yi güçlendirecek işler yapsa, Fransızlar bu kez ona karşı tavır alırlar. Erdoğan’a verdikleri tepkiyi İmamoğlu’na da verirler. Sorun isimler değil, Fransa’dan geri ve zayıf bildikleri Türkiye’nin güçlenmesinin, söz sahibi olmasının Fransızları rahatsız etmesidir. Fransızların böyle düşünmesinde, davranmasında siyasilerin ve medyanın payı büyüktür.
Fransa’da yaşayan Türklerin önemli bir bölümünün, Fransızların aksine Erdoğan’a özel bir ilgi gösterdiğini söylemeden geçmeyelim.
Uzun bir aradan sonra gittiğim Paris, her zaman Fransa’nın genel görünümünü yansıtmıştır.
Paris bakımsız, düzensiz, pis, güvenlik sorunu ve yoksulluğun arttığı bir kent hâline gelmiş.
Kentin gerçekten çok iyi ve gelişmiş toplu ulaşım ağı, günde birkaç intihar vakası, saldırı, teknik arıza ya da grevler nedeniyle kesintiye uğruyor.
Metrolarda en çok yapılan anons ise "Dikkat, bulunduğunuz hatta yankesiciler faaliyettedir. Çantalarınızı ve ceplerinizi koruyun" oluyor.
Yoksulluk artık Fransa’nın acı bir gerçeği olmuş.
Bu konuyu da daha sonra yazacağım.
*Bu içerik serbest gazeteci veya konuk yazarlar tarafından hazırlanmıştır. Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Independent Türkçe'nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.
© The Independentturkish
Hakkında daha ayrıntılı: fransaekrem imamoğluMansur Yavaşgürbüz evren
DAHA FAZLA HABER OKU
Gürsel Tokmakoğlu Sonu gelmeyen savaşlar çağında savaş ve barış
Göktuğ Çalışkan Kahire'nin Libya çıkmazı: Türkiye'yle anlaşamıyor, Trablus'tan vazgeçemiyor
Dr. Osman Gazi Kandemir Topal ördek mi, öfkeli ördek mi?
Doç. Dr. Halim Gençoğlu Afrika diplomasisinde tarihî hafızadan yoksun bir hikâye
Yorumlar (0)
Giriş yaparak yorum yazabilirsin.
İlk yorumu sen yaz.