20 Kasım 2026, Cuma · 12:54 Piyasalar Açık
borsapanel.com Borsanın nabzı, tek panelde.
Abone Ol

İnsanın İçinde Kalanlar

Arzu Bahar, Bir Gece Yarısı, Bilgi Yayınevi, Öykü.

Arzu Bahar, Bir Gece Yarısı, Bilgi Yayınevi, Öykü.

Güncellenme: 20.11.2026 11:49:00

Güven Baykan Takip Et:

Arzu Bahar, Bir Gece Yarısı, Bilgi Yayınevi, Öykü.

Bir kitabı okurken bazı kişilere öylesine yakınlık duyarsınız ki kendinizi bir öykünün sayfaları arasında değil, yıllardır tanıdığınız insanların yanında bulursunuz. Seslerini duyar, yüzlerini gözünüzde canlandırırsınız. Kimi zaman yaptıklarına kızar, kimi zaman çaresizliklerine üzülürsünüz. Arzu Bahar’ın Bir Gece Yarısı adlı öykü kitabını okurken ben de böyle hissettim. Özellikle Cevat Bey’in yaşadıkları, kitabı kapattıktan sonra da aklımdan çıkmadı.

Cevat Bey, kendi hâlinde bir esnaf. Sabah dükkânını besmeleyle açıyor, karısının hazırladığı sefertası yanında. Komşularıyla selamlaşıyor, kahvesini içiyor. Bildiği, alıştığı bir hayatı var. Sonra bir gün, o tanıdık sokaklar hiç bilmediği bir yere dönüşüyor. Yıllardır yan yana yaşadığı insanlara yönelen öfke, dükkânları yağmalayan kalabalıklar, korkuyla kapanan kapılar...

Bahar, “Cevat Bey” öyküsünde bizi 6-7 Eylül 1955 olaylarının karanlığına götürüyor. Komşuluğun, dostluğun, yıllarca paylaşılan hayatların nasıl bir anda unutulabildiğini anlatıyor. Cevat Bey’in komşusu Kostas Efendi’yi korumak için yaptıkları insanın içine dokunuyor. Kendisini tehlikeye atıyor, kalabalığın karşısında duruyor. Sonunda ise yaşadığı aşağılanmanın utancıyla başını kaldıramıyor.

Oysa utanması gereken o değil.

Öykünün en sarsıcı yanı burada. Cevat Bey’in gözyaşlarında kendi yaşadıklarının ötesinde bir acı var. Daha düne kadar birbirlerine selam veren, aynı sokaklarda yaşayan insanların nasıl düşman kesilebildiğini düşünüyorum. Bir insanın komşusunu korumak için kendisini küçük düşürmek zorunda kalması ne korkunç! Bahar, tarihin karanlık bir sayfasını sıradan bir esnafın yaşadıkları üzerinden anlatırken, o günlerin insanların belleğinde bıraktığı izleri de gösteriyor.

“Kafanı Kaldırma!” öyküsünde bu kez Hasan’la tanışıyoruz. Yoksulluğun içinde büyüyen, hayatın yükünü erkenden omuzlamak zorunda kalan bir çocuk. Eski giysileri, ailesinin geçim sıkıntısı, küçük mutlulukları var. Bahar, Hasan’ın dünyasını anlatırken yoksulluğun yalnızca maddi koşullardan ibaret olmadığını da hissettiriyor. Çocukluğunda başını eğmesine neden olan korku, büyüdüğünde de peşini bırakmıyor.

Bu öyküde dikkatimi çeken, korkunun nasıl öğrenildiği oldu. Görmemek, duymamak, başını kaldırmamak... Hasan’ın yaşadıkları, büyüklerin dünyasında olup bitenleri tam olarak anlayamayan çocukların nelere tanıklık edebildiğini hatırlatıyor. Bazen çocukluğumuzda duyduğumuz bir söz, gördüğümüz bir olay yıllarca bizimle kalıyor. Yaşımız ilerliyor, hayatımız değişiyor, o günlerden kalan korkuları da yanımızda taşıyoruz.

“Karafaki” ise çocukluk arkadaşlığıyla başlayıp yıllar içinde ağırlaşan bir hikâye. Karafaki ve Ayhan, aynı sokaklarda büyümüş, birbirlerinin hayatına tanıklık etmiş iki arkadaş. Karafaki, fiziksel görünümü nedeniyle çevresinin küçümseyici bakışlarına alışmak zorunda kalmış. Ayhan’la dostluğu onun hayatında ayrı bir yer tutuyor.

Yıllar geçiyor, çocukluk geride kalıyor. İki arkadaşın hayatına aşk, kıskançlık, kırgınlık ve beklenmedik olaylar giriyor. Bir zamanlar birlikte güldükleri şeylerin yerini konuşamadıkları meseleler alıyor. Geçmişte yaşananlar unutulmuyor, giderek ağırlaşıyor.

Öykünün ayrıntılarına fazla girmek istemiyorum. Karafaki’nin taşıdığı yük, dostluğun sınırları üzerine düşündürüyor. Yıllarca birbirinin yanında olmuş iki insanın arasına giren bir sır, zamanla her şeyi değiştirebiliyor. Üstelik geçmişle hesaplaşmak için her zaman ikinci bir fırsat bulunmuyor.

Arzu Bahar’ın öykülerinde sevdiğim yanlardan biri, karakterlerini gündelik hayatın içinden seçmesi. Mahallede karşılaştığımız, aynı otobüse bindiğimiz, dükkânından alışveriş yaptığımız insanlar bunlar. Birinin elinde sefertası, ötekinin üzerinde eski bir pantolon, bir başkasının önünde yarım kalmış bir bardak çay... Küçük ayrıntılarla tanıyoruz onları. Yazarın anlattığı sokakları, evleri, kahvehaneleri gözümüzde canlandırmakta güçlük çekmiyoruz.

Bahar’ın dili çoğunlukla yalın ve akıcı. Mahalle ilişkileri, çocukluk arkadaşlıkları, aile içindeki konuşmalar anlatıya canlılık katıyor. Kimi bölümlerde karakterlerin duygularını biraz fazla açıklama gereği duyduğunu düşündüm. Oysa bazı sahneler öylesine güçlü ki sözü uzatmaya gerek kalmıyor. Cevat Bey’in utancı ya da Karafaki’nin sessizliği, tek başına çok şey anlatıyor.

Kitabın diğer öyküleri “Vavi!”, “Pısırık Osman”, “Bir Gece Yarısı”, “Adaletsiz” ve “Papatya Tacı”. Onların dünyasına girmeyi de okura bırakmak istiyorum. Her öykünün kendine sakladığı bir şeyler var. Benim üzerinde durmadığım bir cümlede bir başkası uzun uzun oyalanabilir, hiç beklemediği bir karakterde kendinden bir parça bulabilir. Aynı kitabı okuduğumuzda bile farklı yerlerde durup farklı şeyler düşünebiliyoruz. Okumayı böylesine kişisel ve güzel kılan da bu sanırım.

Arzu Bahar, edebiyat yolculuğuna 2017 yılında yayımlanan Kovulmadım Ben Ayrıldım adlı öykü kitabıyla başlamış. Ankara Üniversitesi 2018 Öykü Ödülü’nü kazanan bu kitabı, 2019’da Kayıp izlemiş. Daha sonra çocuklar için Yüksekten Korkan Korsan Kırmızı Ceket adlı kitabını yazmış. Öyküleri çeşitli edebiyat dergilerinde yayımlanan Bahar, Bir Gece Yarısında da toplumsal olayların sıradan insanların hayatında açtığı yaralara eğiliyor.

Kitabı bitirdiğimde yeniden Cevat Bey’i düşündüm. Sabah dükkânını açarken duyduğu sevinci, komşularıyla selamlaşmasını, ardından bütün o tanıdık hayatın nasıl altüst olduğunu... Hasan’ın korkusu, Karafaki’nin yıllarca içinde sakladıkları da aklımdaydı.

Üç ayrı öykü, üç ayrı hayat. Birbirinden farklı insanların yaşadıkları, bildiğimiz ama üzerinde fazla durmadığımız pek çok şeyi yeniden düşündürüyor. Özellikle de bir insanın başına gelenlerin, yaşandığı günle sınırlı kalmadığını.

Kitap kapanıyor, anlatılan olay bitiyor. Yine de bazı karakterlerden kolay kolay ayrılamıyoruz. Günler sonra sokakta karşılaştığımız biri, duyduğumuz bir söz, yıllar öncesinden kalmış bir anı onları yeniden hatırlatabiliyor.

Cevat Bey’i de böyle hatırlayacağım. Dükkânının önünde, elinde kahvesiyle, komşularına selam verirken.

Keşke hayatı hep o sabahki gibi kalabilseydi.

İlgili Konular: #Kitap #Öykü

En

İlgili Haberler
Borsa Bakan Bayraktar: Yılbaşından önce yeni bir petrol anlaşması imzalayabiliriz Uzmanpara · az önce Borsa Kadın kooperatiflerinin üretim gücü tanıtılacak Uzmanpara · az önce Borsa İŞKUR Gençlik Programı`na 698 bin 566 başvuru yapıldı Uzmanpara · az önce Borsa AB, finansal ürünlerde sürdürülebilirlik kurallarını sadeleştirecek Uzmanpara · az önce Borsa Merkez Bankası: İmalat sanayisinde yatırım artışı beklentisi zayıfladı Uzmanpara · az önce

Yorumlar (0)

Giriş yaparak yorum yazabilirsin.

İlk yorumu sen yaz.