Asıl risk yapay zekâ değil, hazırlıksız yakalanmak

Bunun temel nedeni iş gücü yapısındaki farklılık. Gelişmiş ekonomilerde birçok meslek otomasyona daha uygunken, gelişmekte olan ülkelerde çalışanların büyük bölümü yapay zekâyla birlikte daha verimli hale gelebilecek işlerde bulunuyor. Dünya Bankası Başekonomisti Indermit Gill’e göre, bu ülkelerde yapay zekânın tamamen üstlenebileceği işlerin oranı yüzde 10'un altında kalıyor. Bu da teknolojinin insanın yerini almaktan çok onu destekleyeceğini gösteriyor.

Üstelik bu sadece teorik bir öngörü değil. Hindistan'dan Kenya'ya kadar birçok ülkede yapay zekâ sağlıkta teşhis süreçlerini hızlandırıyor, mahkemelerde dosya yükünü azaltıyor, tarımda ve hava tahminlerinde daha isabetli sonuçlar üretiyor. Bunların güçlü teknoloji altyapısına sahip olmayan ülkelerde bile gerçekleşmesi, Türkiye açısından da önemli bir fırsata işaret ediyor.

Türkiye'nin bu dönüşümden önemli kazanımlar elde etme potansiyeli var. Yapay zeka sanayiden bankacılığa, perakendeden lojistiğe kadar birçok sektörde verimliliği artırabilir. Özellikle KOBİ'lerin bu teknolojileri kullanması hem maliyetleri düşürebilir hem de rekabet güçlerini artırabilir. Neyse ki Türkiye bu yarışa sıfırdan başlamıyor. Son yıllarda büyüyen savunma sanayi, teknoloji girişimleri ve yazılım ekosistemi bu dönüşüm için önemli bir altyapı oluşturuyor.

Ancak fırsatın gerçeğe dönüşmesi kendiliğinden olmayacak. Teknolojiyi satın almak yetmez; onu kullanabilecek insan kaynağını yetiştirmek şart. Eğitim sistemi, mesleki dönüşüm programları ve şirketlerin dijital yatırımları aynı hedefe yönelmeli. Yapay zekâ çağında rekabet, teknolojiye sahip olmakla değil, onu üretime en hızlı uyarlayabilmekle kazanılacak. Türkiye'nin önündeki en önemli ekonomik sınavlardan biri de bu olacak.